🥌 Kodeks Pracy Art 169

Kodeks Pracy. art. 23. Art. 23. (uchylony) Art. 231. § 1. W razie przejścia zakładu pracy lub jego części na innego pracodawcę staje się on z mocy prawa stroną w dotychczasowych stosunkach pracy, z zastrzeżeniem przepisów § 5. § 2. Odprawa pośmiertna dla członków rodziny pracownika. § 1. W razie śmierci pracownika w czasie trwania stosunku pracy lub w czasie pobierania po jego rozwiązaniu zasiłku z tytułu niezdolności do pracy wskutek choroby, rodzinie przysługuje od pracodawcy odprawa pośmiertna. § 2. Wysokość odprawy, o której mowa w § 1, jest Odprawa pośmiertna przysługuje następującym członkom rodziny pracownika: Dalszy ciąg materiału pod wideo. małżonkowi, innym członkom rodziny spełniającym warunki wymagane do uzyskania renty rodzinnej. Członkom rodziny przysługuje jedna odprawa pośmiertną, którą dzieli się w częściach równych pomiędzy wszystkich Kodeks postępowania cywilnego. Rozdział 5. Uchybienie i przywrócenie terminu. Art. 169. § 1. Pismo z wnioskiem o przywrócenie terminu wnosi się do sądu, w którym czynność miała być dokonana, w ciągu tygodnia od czasu ustania przyczyny uchybienia terminu. § 2. W piśmie tym należy uprawdopodobnić okoliczności uzasadniające wniosek. Rozdział II. Podstawowe zasady prawa pracy (10 - 18 2) Rozdział IIa. Równe traktowanie w zatrudnieniu (18 3a - 18 3e) Rozdział IIb. Nadzór i kontrola przestrzegania prawa pracy (18 4 - 21) DZIAŁ DRUGI. STOSUNEK PRACY (22 - 77) Rozdział I. Przepisy ogólne (22 - 24) Rozdział II. Umowa o pracę (25 - 67) Oddział 1. Zawarcie umowy o Zastosowanie do stosunków pracy przepisów Kodeksu cywilnego jest dopuszczalne, jeżeli zaistniały okoliczności wskazane w art. 300 kp, przy czym należy podkreślić, że muszą one wystąpić równolegle. Oznacza to, że możliwość stosowania do stosunków pracy przepisów Kodeksu cywilnego jest uwarunkowana: brakiem stosownej regulacji Pracodawca realizuje w stosunku do pracownika w czasie wykonywania przez niego pracy zdalnej obowiązki w zakresie wynikającym z rodzaju i warunków wykonywanej pracy określone w dziale dziesiątym, z wyłączeniem obowiązków określonych w art. 208 § 1, art. 209 1, art. 212 pkt 1 i 4, art. 213, art. 214, art. 232 i art. 233. Potrzebujesz pomocy prawnej? Skorzystaj z usług doświadczonych prawników. Art. 151 [11]. KP - Kodeks pracy - § 1. Pracownikowi wykonującemu pracę w niedziele i święta, w przypadkach, o których mowa w art. 151idx10 pkt 1–9 i 11 oraz w przepisach ustawy, o której mowa w art. 151idx9b, pracodawca jest obowiązany MlFeiH. Wielu pracodawców widzi to jako najprostsze rozwiązanie, by uniknąć sporu sądowego ze zwalnianą osobą. W rzeczywistości jednak do procesu i tak dochodzi, a jego wynik często jest dla firm niekorzystny- Zwolniono mnie, a jako przyczynę wskazano likwidację stanowiska pracy. Niedługo na moje miejsce zatrudniono kogoś innego, ale już na samozatrudnienie. Z tego, co wiem, robi to samo, co ja, tylko bez etatu (ja miałem umowę bezterminową). Myślę, by sprawę skierować do sądu pracy. Czy mam szansę na wygraną? A może firma miała prawo zdecydować o takiej likwidacji i w konsekwencji z tego powodu mnie zwolnić? - pyta czytelnik DGP. Jego sprawa to dowód, że pracodawcy wciąż idą na skróty i chcąc uniknąć uzasadniania wypowiedzenia umowy o pracę, jako antidotum stosują likwidację stanowiska - często pozornie. Prawnicy przyznają: cały czas jest to dość nagminne i wynika z błędnego założenia, że przez tego typu rozstanie można przejść szybko i bezboleśnie. Tymczasem nieświadomie wpadamy w pułapkę. Jak wszyscy wiemy, wypowiedzenie umowy o pracę zawartej na czas nieokreślony powinno zostać przez pracodawcę uzasadnione, co wynika wprost z art. 30 par. 4 ustawy z 26 czerwca 1974 r. - Kodeks pracy ( z 2020 r. poz. 1320; z 2022 r. poz. 655; dalej: Zgodnie z nim przyczyna zwolnienia powinna zostać wskazana w oświadczeniu pracodawcy o wypowiedzeniu takiej umowy. Chodzi o to, aby umożliwić pracownikowi zapoznanie się z przyczyną wypowiedzenia i jej ewentualne zakwestionowanie przed sądem. Prawidłowe uzasadnienie wypowiedzenia nie jest łatwe. Sądy niejednokrotnie stają po stronie pracowników, stwierdzając, że przedstawione przez pracodawcę ... Dział VII Kodeksu pracy, traktujący o urlopach pracowniczych, składa się z dwóch rozdziałów. Pierwszy rozdział dotyczy urlopów wypoczynkowych pracowników. Zawiera definicję urlopu wypoczynkowego oraz sposób ustalania wymiaru urlopu (nabycie prawa do urlopu zależy od stażu pracy pracownika oraz okresu pobierania przez niego nauki). W dziale VII Kodeksu pracy można znaleźć również informację o ustalaniu planów urlopowych, przesunięciu terminu urlopu i odwołania pracownika z urlopu. Prawo pracy reguluje także zasady przyznawania wynagrodzenia pracownikowi przebywającemu na urlopie wypoczynkowym. Rozdział II zawiera informacje o możliwości udzielenia pracownikowi urlopu bezpłatnego. Określa długość takiego urlopu oraz sposób wnioskowania o jego przyznanie. Daje także pracodawcy prawo do odwołania pracownika z przyznanego wcześniej urlopu bezpłatnego w szczególnych okolicznościach. Rozdział IUrlopy wypoczynkowe Art. 152. § 1. Pracownikowi przysługuje prawo do corocznego, nieprzerwanego, płatnego urlopu wypoczynkowego, zwanego dalej "urlopem". § 2. Pracownik nie może zrzec się prawa do urlopu. Art. 153. § 1. Pracownik podejmujący pracę po raz pierwszy, w roku kalendarzowym, w którym podjął pracę, uzyskuje prawo do urlopu z upływem każdego miesiąca pracy, w wymiarze 1/12 wymiaru urlopu przysługującego mu po przepracowaniu roku. § 2. Prawo do kolejnych urlopów pracownik nabywa w każdym następnym roku kalendarzowym. Art. 154. § 1. Wymiar urlopu wynosi: 1) 20 dni - jeżeli pracownik jest zatrudniony krócej niż 10 lat; 2) 26 dni - jeżeli pracownik jest zatrudniony co najmniej 10 lat. § 2. Wymiar urlopu dla pracownika zatrudnionego w niepełnym wymiarze czasu pracy ustala się proporcjonalnie do wymiaru czasu pracy tego pracownika, biorąc za podstawę wymiar urlopu określony w § 1; niepełny dzień urlopu zaokrągla się w górę do pełnego dnia. § 3. Wymiar urlopu w danym roku kalendarzowym, ustalony na podstawie § 1 i 2, nie może przekroczyć wymiaru określonego w § 1. Art. 1541. § 1. Do okresu zatrudnienia, od którego zależy prawo do urlopu i wymiar urlopu, wlicza się okresy poprzedniego zatrudnienia, bez względu na przerwy w zatrudnieniu oraz sposób ustania stosunku pracy. § 2. W przypadku jednoczesnego pozostawania w dwóch lub więcej stosunkach pracy wliczeniu podlega także okres poprzedniego niezakończonego zatrudnienia w części przypadającej przed nawiązaniem drugiego lub kolejnego stosunku pracy. Art. 1542. § 1. Urlopu udziela się w dni, które są dla pracownika dniami pracy, zgodnie z obowiązującym go rozkładem czasu pracy, w wymiarze godzinowym, odpowiadającym dobowemu wymiarowi czasu pracy pracownika w danym dniu, z zastrzeżeniem § 4. § 2. Przy udzielaniu urlopu zgodnie z § 1, jeden dzień urlopu odpowiada 8 godzinom pracy. § 3. Przepis § 1 i 2 stosuje się odpowiednio do pracownika, dla którego dobowa norma czasu pracy, wynikająca z odrębnych przepisów, jest niższa niż 8 godzin. § 4. Udzielenie pracownikowi urlopu w dniu pracy w wymiarze godzinowym odpowiadającym części dobowego wymiaru czasu pracy jest dopuszczalne jedynie w przypadku, gdy część urlopu pozostała do wykorzystania jest niższa niż pełny dobowy wymiar czasu pracy pracownika w dniu, na który ma być udzielony urlop. Art. 155. § 1. Do okresu pracy, od którego zależy wymiar urlopu, wlicza się z tytułu ukończenia: 1) zasadniczej lub innej równorzędnej szkoły zawodowej - przewidziany programem nauczania czas trwania nauki, nie więcej jednak niż 3 lata, 2) średniej szkoły zawodowej - przewidziany programem nauczania czas trwania nauki, nie więcej jednak niż 5 lat, 3) średniej szkoły zawodowej dla absolwentów zasadniczych (równorzędnych) szkół zawodowych - 5 lat, 4) średniej szkoły ogólnokształcącej - 4 lata, 5) szkoły policealnej - 6 lat, 6) szkoły wyższej - 8 nauki, o których mowa w pkt 1-6, nie podlegają sumowaniu. § 2. Jeżeli pracownik pobierał naukę w czasie zatrudnienia, do okresu pracy, od którego zależy wymiar urlopu, wlicza się bądź okres zatrudnienia, w którym była pobierana nauka, bądź okres nauki, zależnie od tego, co jest korzystniejsze dla pracownika. Art. 1551. § 1. W roku kalendarzowym, w którym ustaje stosunek pracy z pracownikiem uprawnionym do kolejnego urlopu, pracownikowi przysługuje urlop: 1) u dotychczasowego pracodawcy - w wymiarze proporcjonalnym do okresu przepracowanego u tego pracodawcy w roku ustania stosunku pracy, chyba że przed ustaniem tego stosunku pracownik wykorzystał urlop w przysługującym mu lub w wyższym wymiarze; 2) u kolejnego pracodawcy - w wymiarze: a) proporcjonalnym do okresu pozostałego do końca danego roku kalendarzowego - w razie zatrudnienia na czas nie krótszy niż do końca danego roku kalendarzowego, b) proporcjonalnym do okresu zatrudnienia w danym roku kalendarzowym - w razie zatrudnienia na czas krótszy niż do końca danego roku kalendarzowego,z zastrzeżeniem § 2. § 2. Pracownikowi, który przed ustaniem stosunku pracy w ciągu roku kalendarzowego wykorzystał urlop w wymiarze wyższym niż wynikający z § 1 pkt 1, przysługuje u kolejnego pracodawcy urlop w odpowiednio niższym wymiarze; łączny wymiar urlopu w roku kalendarzowym nie może być jednak niższy niż wynikający z okresu przepracowanego w tym roku u wszystkich pracodawców. § 21. Przepis § 1 pkt 2 stosuje się odpowiednio do pracownika podejmującego pracę u kolejnego pracodawcy w ciągu innego roku kalendarzowego niż rok, w którym ustał jego stosunek pracy z poprzednim pracodawcą. § 3. (uchylony) Art. 1552. § 1. Przepis art. 1551 § 1 pkt 2 stosuje się odpowiednio do pracownika powracającego do pracy u dotychczasowego pracodawcy w ciągu roku kalendarzowego po trwającym co najmniej 1 miesiąc okresie: 1) urlopu bezpłatnego; 2) urlopu wychowawczego; 3) odbywania zasadniczej służby wojskowej lub jej form zastępczych, służby przygotowawczej, okresowej służby wojskowej, terytorialnej służby wojskowej pełnionej rotacyjnie, przeszkolenia wojskowego albo ćwiczeń wojskowych; 4) tymczasowego aresztowania; 5) odbywania kary pozbawienia wolności; 6) nieusprawiedliwionej nieobecności w pracy. § 2. Jeżeli okres, o którym mowa w § 1 pkt 1 i 3-6, przypada po nabyciu przez pracownika prawa do urlopu w danym roku kalendarzowym, wymiar urlopu pracownika powracającego do pracy w ciągu tego samego roku kalendarzowego ulega proporcjonalnemu obniżeniu, chyba że przed rozpoczęciem tego okresu pracownik wykorzystał urlop w przysługującym mu lub w wyższym wymiarze. Art. 1552a. § 1. Przy ustalaniu wymiaru urlopu na podstawie art. 1551 i 1552 kalendarzowy miesiąc pracy odpowiada 1/12 wymiaru urlopu przysługującego pracownikowi zgodnie z art. 154 § 1 i 2. § 2. Niepełny kalendarzowy miesiąc pracy zaokrągla się w górę do pełnego miesiąca. § 3. Jeżeli ustanie stosunku pracy u dotychczasowego pracodawcy i nawiązanie takiego stosunku u kolejnego pracodawcy następuje w tym samym miesiącu kalendarzowym, zaokrąglenia do pełnego miesiąca dokonuje dotychczasowy pracodawca. Art. 1553. § 1. Przy ustalaniu wymiaru urlopu na podstawie art. 1551 i 1552 niepełny dzień urlopu zaokrągla się w górę do pełnego dnia. § 2. Wymiar urlopu należny pracownikowi w danym roku kalendarzowym nie może przekroczyć wymiaru wynikającego z art. 154 § 1 i 2. Art. 156. (uchylony) Art. 157. (uchylony) Art. 158. Pracownikowi, który wykorzystał urlop za dany rok kalendarzowy, a następnie uzyskał w ciągu tego roku prawo do urlopu w wyższym wymiarze, przysługuje urlop uzupełniający. Art. 159. (uchylony) Art. 160. (uchylony) Art. 161. Pracodawca jest obowiązany udzielić pracownikowi urlopu w tym roku kalendarzowym, w którym pracownik uzyskał do niego prawo. Art. 162. Na wniosek pracownika urlop może być podzielony na części. W takim jednak przypadku co najmniej jedna część wypoczynku powinna trwać nie mniej niż 14 kolejnych dni kalendarzowych. Art. 163. § 1. Urlopy powinny być udzielane zgodnie z planem urlopów. Plan urlopów ustala pracodawca, biorąc pod uwagę wnioski pracowników i konieczność zapewnienia normalnego toku pracy. Planem urlopów nie obejmuje się części urlopu udzielanego pracownikowi zgodnie z art. 1672. § 11. Pracodawca nie ustala planu urlopów, jeżeli zakładowa organizacja związkowa wyraziła na to zgodę; dotyczy to także pracodawcy, u którego nie działa zakładowa organizacja związkowa. W takich przypadkach pracodawca ustala termin urlopu po porozumieniu z pracownikiem. Przepis § 1 zdanie drugie i trzecie stosuje się odpowiednio. § 2. Plan urlopów podaje się do wiadomości pracowników w sposób przyjęty u danego pracodawcy. § 3. Na wniosek pracownicy udziela się jej urlopu bezpośrednio po urlopie macierzyńskim; dotyczy to także pracownika - ojca wychowującego dziecko lub pracownika - innego członka najbliższej rodziny, o którym mowa w art. 1751 pkt 3, który korzysta z urlopu macierzyńskiego. Art. 164. § 1. Przesunięcie terminu urlopu może nastąpić na wniosek pracownika umotywowany ważnymi przyczynami. § 2. Przesunięcie terminu urlopu jest także dopuszczalne z powodu szczególnych potrzeb pracodawcy, jeżeli nieobecność pracownika spowodowałaby poważne zakłócenia toku pracy. Art. 165. Jeżeli pracownik nie może rozpocząć urlopu w ustalonym terminie z przyczyn usprawiedliwiających nieobecność w pracy, a w szczególności z powodu: 1) czasowej niezdolności do pracy wskutek choroby, 2) odosobnienia w związku z chorobą zakaźną, 3) powołania na ćwiczenia wojskowe lub na przeszkolenie wojskowe albo stawienia się do pełnienia terytorialnej służby wojskowej rotacyjnie, na czas do 3 miesięcy, 4) urlopu macierzyńskiego, pracodawca jest obowiązany przesunąć urlop na termin późniejszy. Art. 166. Część urlopu niewykorzystaną z powodu: 1) czasowej niezdolności do pracy wskutek choroby, 2) odosobnienia w związku z chorobą zakaźną, 3) odbywania ćwiczeń wojskowych lub przeszkolenia wojskowego albo pełnienia terytorialnej służby wojskowej rotacyjnie, przez czas do 3 miesięcy, 4) urlopu macierzyńskiego pracodawca jest obowiązany udzielić w terminie późniejszym. Art. 167. § 1. Pracodawca może odwołać pracownika z urlopu tylko wówczas, gdy jego obecności w zakładzie wymagają okoliczności nieprzewidziane w chwili rozpoczynania urlopu. § 2. Pracodawca jest obowiązany pokryć koszty poniesione przez pracownika w bezpośrednim związku z odwołaniem go z urlopu. Art. 1671. W okresie wypowiedzenia umowy o pracę pracownik jest obowiązany wykorzystać przysługujący mu urlop, jeżeli w tym okresie pracodawca udzieli mu urlopu. W takim przypadku wymiar udzielonego urlopu, z wyłączeniem urlopu zaległego, nie może przekraczać wymiaru wynikającego z przepisów art. 1551. Art. 1672. Pracodawca jest obowiązany udzielić na żądanie pracownika i w terminie przez niego wskazanym nie więcej niż 4 dni urlopu w każdym roku kalendarzowym. Pracownik zgłasza żądanie udzielenia urlopu najpóźniej w dniu rozpoczęcia urlopu. Art. 1673. Łączny wymiar urlopu wykorzystanego przez pracownika na zasadach i w trybie określonych w art. 1672 nie może przekroczyć w roku kalendarzowym 4 dni, niezależnie od liczby pracodawców, z którymi pracownik pozostaje w danym roku w kolejnych stosunkach pracy. Art. 168. Urlopu niewykorzystanego w terminie ustalonym zgodnie z art. 163 należy pracownikowi udzielić najpóźniej do dnia 30 września następnego roku kalendarzowego; nie dotyczy to części urlopu udzielanego zgodnie z art. 1672. Art. 169. (uchylony) Art. 170. (uchylony) Art. 171. § 1. W przypadku niewykorzystania przysługującego urlopu w całości lub w części z powodu rozwiązania lub wygaśnięcia stosunku pracy pracownikowi przysługuje ekwiwalent pieniężny. § 2. (uchylony) § 3. Pracodawca nie ma obowiązku wypłacenia ekwiwalentu pieniężnego, o którym mowa w § 1, w przypadku gdy strony postanowią o wykorzystaniu urlopu w czasie pozostawania pracownika w stosunku pracy na podstawie kolejnej umowy o pracę zawartej z tym samym pracodawcą bezpośrednio po rozwiązaniu lub wygaśnięciu poprzedniej umowy o pracę z tym pracodawcą. Art. 172. Za czas urlopu pracownikowi przysługuje wynagrodzenie, jakie by otrzymał, gdyby w tym czasie pracował. Zmienne składniki wynagrodzenia mogą być obliczane na podstawie przeciętnego wynagrodzenia z okresu 3 miesięcy poprzedzających miesiąc rozpoczęcia urlopu; w przypadkach znacznego wahania wysokości wynagrodzenia okres ten może być przedłużony do 12 miesięcy. Art. 1721. § 1. Jeżeli pracodawca na podstawie odrębnych przepisów jest obowiązany objąć pracownika ubezpieczeniem gwarantującym mu otrzymanie świadczenia pieniężnego za czas urlopu, pracownikowi nie przysługuje wynagrodzenie przewidziane w art. 172 lub ekwiwalent pieniężny, o którym mowa w art. 171. § 2. Jeżeli świadczenie pieniężne za czas urlopu, o którym mowa w § 1, jest niższe od wynagrodzenia przewidzianego w art. 172 lub od ekwiwalentu pieniężnego, o którym mowa w art. 171, pracodawca jest obowiązany wypłacić pracownikowi kwotę stanowiącą różnicę między tymi należnościami. Art. 173. Minister Pracy i Polityki Socjalnej*) określi, w drodze rozporządzenia, szczegółowe zasady udzielania urlopu wypoczynkowego, ustalania i wypłacania wynagrodzenia za czas urlopu oraz ekwiwalentu pieniężnego za urlop. Rozdział IIUrlopy bezpłatne Art. 174. § 1. Na pisemny wniosek pracownika pracodawca może udzielić mu urlopu bezpłatnego. § 2. Okresu urlopu bezpłatnego nie wlicza się do okresu pracy, od którego zależą uprawnienia pracownicze. § 3. Przy udzielaniu urlopu bezpłatnego, dłuższego niż 3 miesiące, strony mogą przewidzieć dopuszczalność odwołania pracownika z urlopu z ważnych przyczyn. § 4. Przepisów § 2 i 3 nie stosuje się w przypadkach uregulowanych odmiennie przepisami szczególnymi. Art. 1741. § 1. Za zgodą pracownika, wyrażoną na piśmie, pracodawca może udzielić pracownikowi urlopu bezpłatnego w celu wykonywania pracy u innego pracodawcy przez okres ustalony w zawartym w tej sprawie porozumieniu między pracodawcami. § 2. Okres urlopu bezpłatnego, o którym mowa w § 1, wlicza się do okresu pracy, od którego zależą uprawnienia pracownicze u dotychczasowego pracodawcy. Art. 175. (uchylony) Nasz serwis wykorzystuje pliki cookies do prawidłowego działania strony oraz w celach analitycznych, wydajnościowych i reklamowych. Pliki cookies będą zapisywane w pamięci Twojego urządzenia zgodnie z ustawieniami Twojej przeglądarki. Jeśli nie wyrażasz na to zgody, możesz wyłączyć obsługę plików cookies. Korzystanie z witryny oznacza akceptację Polityki Prywatności oraz Regulaminu. „Jakie przepisy musi znać behapowiec, który wchodzi do zawodu? Jest tego mnóstwo! Czy mogłabyś wskazać takie absolutne podstawy?” Takie prośby co jakiś czas do mnie napływają. Zapraszam więc do artykułu, w którym podaję obowiązkowe minimum! Wprowadzenie Przepisów BHP jest zatrzęsienie. Kiedy zaczynasz je czytać w przypadkowej kolejności, możesz poczuć przytłoczenie. W tym artykule podaję Ci więc absolutne podstawy, od których warto zacząć. Z biegiem czasu i/lub potrzeb możesz zagłębiać się w kolejne ustawy i rozporządzenia. Zadania służby BHP Bardzo często obserwuję sytuację, w której absolwenci studiów w zakresie BHP nie znają zakresu swoich obowiązków. Nie wiedzą dokładnie, czym jest służba BHP, ani jaka jest jej rola. Niestety nie wiedzą tego również pracodawcy, ani pracownicy działu HR. W wyniku tego, na służbę BHP nakładane są zadania, do których nie została powołana. Zamiast prowadzić kontrole, udzielać doradztwa, czy brać udział w opracowywaniu planów modernizacji i rozwoju zakładu, prowadzi szkolenia okresowe czy opracowuje szczegółowe instrukcje BHP na stanowiskach pracy. Zgadza się – ani prowadzenie szkoleń okresowych, ani opracowywanie szczegółowych instrukcji BHP nie należy do zadań pracownika służby BHP. Zanim podejmiesz pracę w służbie BHP, dobrze zapoznaj się ze swoimi zadaniami. To pomoże Ci wykonywać prawdziwe zadania tej służby, zamiast borykać się z tematami, które nie należą do obowiązków służby BHP. Wszystkie zadania i uprawnienia służby BHP znajdziesz w Rozporządzeniu Rady Ministrów z dnia 2 września 1997 w sprawie służby bezpieczeństwa i higieny pracy 1997 nr 109 poz. 704 z późniejszymi zmianami. Uwaga: zawsze czytaj akty prawne wraz z nowelizacjami. Aktualne wymagania kwalifikacyjne dla służby BHP zostały znowelizowane i znajdziesz je w Rozporządzeniu Rady Ministrów z dnia 2 listopada 2004 r. zmieniające rozporządzenie w sprawie służby bezpieczeństwa i higieny pracy 2004 nr 246 poz. 2468. Kodeks pracy Najważniejszym aktem prawnym z zakresu prawa pracy jest Ustawa z dnia 26 czerwca 1974 r. Kodeks pracy 1974 nr 24 poz. 141 z późniejszymi zmianami. Dla służby BHP najważniejszy jest dział dziesiąty zatytułowany „Bezpieczeństwo i higiena pracy”. Znajdziesz tam podstawowe obowiązki w zakresie BHP pracodawcy, pracownika, osób kierujących pracownikami. Poznasz podstawy z zakresu pomieszczeń i obiektów, maszyn i urządzeń, czynników szkodliwych, zagrożeń, szkoleń w dziedzinie BHP, badań profilaktycznych, wypadków przy pracy aż po służbę BHP. Niektóre przepisy działu X są dość szczegółowe, inne są jedynie ogólnie zarysowane. W takim przypadku podane jest zawsze odwołanie do innych przepisów. Przykładowo: Rozdział VIII Szkolenie. W artykułach Art. 2372 – Art. 2374 są określone podstawowe przepisy, natomiast w artykule 2375 znajdziesz odwołanie, że minister właściwy do spraw pracy określi, w drodze rozporządzenia, szczegółowe zasady szkolenia w dziedzinie bezpieczeństwa i higieny pracy, zakres tego szkolenia, wymagania dotyczące treści i realizacji programów szkolenia, sposób dokumentowania szkolenia oraz przypadki, w których pracodawcy lub pracownicy mogą być zwolnieni z określonych rodzajów szkolenia. Wiemy zatem, że szczegółów musimy szukać w rozporządzeniu, w tym przypadku jest to Rozporządzenie Ministra Gospodarki i Pracy z dnia 27 lipca 2004 w sprawie szkolenia w dziedzinie bezpieczeństwa i higieny pracy 2004 nr 180 poz. 1860 z późniejszymi zmianami. Ogólne przepisy BHP Rozporządzenie Ministra Pracy i Polityki Socjalnej z dnia 26 września 1997 r. w sprawie ogólnych przepisów bezpieczeństwa i higieny pracy Dz. U. 2003 nr 169 poz. 1650 z późniejszymi zmianami to drugi, po Kodeksie pracy, najważniejszy akt prawny. Znajdziesz tam masę wiedzy. To tak uniwersalne rozporządzenie, że nawet po wielu latach pracy w służbie BHP, będziesz do niego wracać i ciągle odkrywać nową wiedzę. Z tego rozporządzenia dowiesz się między innymi: Dział I – podstawowe definicje, np.: stanowisko pracy, ryzyko zawodowe, pomieszczenie pracy, osłona, środki ochrony indywidualnej itp. Dział II – podstawowe wymagania dotyczące obiektów budowlanych i terenu zakładu pracy. Dział III- wymagania dla pomieszczeń pracy, oświetlenia, ogrzewania i wentylacji itd. Dział IV – wymagania prawne dotyczące procesów pracy, między innymi: oceny ryzyka zawodowego, kontroli BHP, instrukcji BHP, apteczek, stanowiskach z obowiązkiem meldowania się, organizacji stanowisk pracy, obsługi maszyn, narzędzi i innych urządzeń technicznych, transportu wewnętrznego i magazynowania, ochrony przed hałasem, prac szczególnie niebezpiecznych, Rozporządzenie zawiera również 3 załączniki: Załącznik nr 1 zawiera szczegółowe zasady stosowania znaków i sygnałów bezpieczeństwa. Załącznik nr 2 określa szczegółowe zasady stosowania środków ochrony indywidualnej. Załącznik nr 3 określa szczegółowe wymagania dla pomieszczeń higieniczno – sanitarnych itp. Szkolenia BHP Temat szkoleń BHP wydaje się prosty. Tymczasem w praktyce przysparza on osobom początkującym w zawodzie masę wątpliwości. Wymagania w tym zakresie znajdziesz w Rozporządzeniu Ministra Gospodarki i Pracy z dnia 27 lipca 2004 w sprawie szkolenia w dziedzinie bezpieczeństwa i higieny pracy 2004 nr 180 poz. 1860 z późniejszymi zmianami. Rozporządzenie to, choć krótkie, ukrywa sporo niuansów. Jednorazowe przeczytanie tego aktu prawnego absolutnie nie wystarczy! Dość powiedzieć, że napisałam na temat szkoleń e-book, który ma aż 116 stron (+ kolejne 48 stron z pytaniami i odpowiedziami!). To naprawdę bardzo trudny i złożony temat. Jeśli chcesz go poznać w sposób uporządkowany, zachęcam do zapoznania się z „Przewodnikiem po szkoleniach BHP”. Temat prowadzenia szkoleń BHP jest trudny przez powszechnie funkcjonujące nieprawdziwe przekonanie, że: szkolenia okresowe w dziedzinie BHP prowadzi behapowiec. Tak nie jest i warto rozłączyć w swojej świadomości. Czytając rozporządzenie trzeba pamiętać, że szkolenia wstępne i okresowe więcej dzieli niż łączy. Ustawodawca określa też zupełnie inne wymagania dla osób, które mogą prowadzić instruktaże ogólne oraz dla wykładowców szkoleń okresowych w dziedzinie BHP. Czynniki szkodliwe w środowisku pracy i ich pomiary W większości zakładów w środowisku pracy występują przeróżne czynniki szkodliwe, np.: hałas, zapylenie, czynniki chemiczne itp. Ich mierzenie jest obowiązkowe. Istnieją dwa podstawowe rozporządzenia, które regulują przepisy w tym zakresie i koniecznie musisz się z nimi zapoznać. Są to: Rozporządzenie Ministra Zdrowia z dnia 2 lutego 2011 r. w sprawie badań i pomiarów czynników szkodliwych dla zdrowia w środowisku pracy 2011 nr 33 poz. 166 z późniejszymi zmianami. Dowiesz się z niego, kto powinien wykonywać pomiary, jak często oraz kiedy można zaprzestać ich wykonywania. Rozporządzenie Ministra Rodziny, Pracy i Polityki Społecznej z dnia 12 czerwca 2018 r. w sprawie najwyższych dopuszczalnych stężeń i natężeń czynników szkodliwych dla zdrowia w środowisku pracy 2018 poz. 1286 z późniejszymi zmianami. To rozporządzenie da Ci wiedzę na temat dopuszczalnych wartości poszczególnych czynników w środowisku pracy. Oczywiście nie musisz go znać na pamięć, ale musisz z niego korzystać. Wypadki przy pracy Definicję wypadku przy pracy znajdziesz w ustawie z dnia 30 października 2002 r. o ubezpieczeniu społecznym z tytułu wypadków przy pracy i chorób zawodowych – tekst jednolity 2019 poz. 1205 z późniejszymi zmianami. Sposób badania wypadków przy pracy opisany został w rozporządzeniu Rady Ministrów z dnia 1 lipca 2009 r. ustalania okoliczności i przyczyn wypadków przy pracy 2009 nr 105 poz. 870. Aktualny wzór protokołu powypadkowego znajdziesz w rozporządzeniu Ministra Rodziny, Pracy i Polityki Społecznej z dnia 24 maja 2019 r. wzoru protokołu ustalenia okoliczności i przyczyn wypadku przy pracy 2019 poz. 1071. Szczegółowe informacje niezbędne do wypełnienia Z-KW są określone w rozporządzeniu Ministra Pracy i Polityki Społecznej z dnia 7 stycznia 2009 r. Rozporządzenie Ministra Pracy i Polityki Społecznej z dnia 7 stycznia 2009 r. w sprawie statystycznej karty wypadku przy pracy 2009 nr 14 poz. 80 z późniejszymi zmianami z późniejszymi zmianami (uwaga: aktualny wzór Z-KW znajdziesz w nowelizacji: 2019 poz. 1972). Tematyka wypadków przy pracy to jedno z najtrudniejszych zadań, jakie ma przed sobą nie tylko służba BHP, zespół powypadkowy czy pracodawca, ale też zakład w ogóle. Studia niestety nie przygotowują słuchaczy do tego zadania w odpowiedni sposób, np. nie omawia się, jak rozwiązywać pojawiające się problemy i przeszkody. Dlatego opracowałam kurs „WPP od podszewki”, w którym przeprowadzam Kursanta przez postępowanie powypadkowe krok po kroku, za rękę, na konkretnym przykładzie, prostym językiem. Podsumowanie Powyżej spisałam najbardziej podstawowe akty prawne, które musisz poznać, jeśli zaczynasz pracę w służbie BHP. Ważnych aktów prawnych jest oczywiście dużo więcej, jednak zależało mi, aby pokazać Ci, od czego należy zacząć. Wszystkie przytoczone w artykule akty prawne w jednym miejscu: [1] Rozporządzeniu Rady Ministrów z dnia 2 września 1997 w sprawie służby bezpieczeństwa i higieny pracy 1997 nr 109 poz. 704 z późniejszymi zmianami 2004 nr 246 poz. 2468 – w tej nowelizacji znajdziesz aktualne wymagania kwalifikacyjne dla służby BHP [2] Ustawa z dnia 26 czerwca 1974 r. Kodeks pracy 1974 nr 24 poz. 141 z późniejszymi zmianami [3] Rozporządzenie Ministra Pracy i Polityki Socjalnej z dnia 26 września 1997 r. w sprawie ogólnych przepisów bezpieczeństwa i higieny pracy Dz. U. 2003 nr 169 poz. 1650 z późniejszymi zmianami [4] Rozporządzeniu Ministra Gospodarki i Pracy z dnia 27 lipca 2004 w sprawie szkolenia w dziedzinie bezpieczeństwa i higieny pracy 2004 nr 180 poz. 1860 z późniejszymi zmianami [5] Rozporządzenie Ministra Zdrowia z dnia 2 lutego 2011 r. w sprawie badań i pomiarów czynników szkodliwych dla zdrowia w środowisku pracy 2011 nr 33 poz. 166 z późniejszymi zmianami. [6] Rozporządzenie Ministra Rodziny, Pracy i Polityki Społecznej z dnia 12 czerwca 2018 r. w sprawie najwyższych dopuszczalnych stężeń i natężeń czynników szkodliwych dla zdrowia w środowisku pracy 2018 poz. 1286 z późniejszymi zmianami. [7] Ustawa z dnia 30 października 2002 r. o ubezpieczeniu społecznym z tytułu wypadków przy pracy i chorób zawodowych – tekst jednolity 2019 poz. 1205 z późniejszymi zmianami. [8] Rozporządzenie Rady Ministrów z dnia 1 lipca 2009 r. ustalania okoliczności i przyczyn wypadków przy pracy 2009 nr 105 poz. 870 [9] Rozporządzenie Ministra Rodziny, Pracy i Polityki Społecznej z dnia 24 maja 2019 r. wzoru protokołu ustalenia okoliczności i przyczyn wypadku przy pracy 2019 poz. 1071 [10] Rozporządzenie Ministra Pracy i Polityki Społecznej z dnia 7 stycznia 2009 r. w sprawie statystycznej karty wypadku przy pracy 2009 nr 14 poz. 80 z późniejszymi zmianami z późniejszymi zmianami: aktualny wzór Z-KW znajdziesz w nowelizacji: 2019 poz. 1972. Więcej przepisów prawnych z zakresu BHP znajdziesz tutaj: Baza aktów prawnych BHP od podszewki Powiązane artykuły: Co to jest stanowisko pracy? I dlaczego często jest źle rozumiane? Kiedy trzeba wykonywać i aktualizować ocenę ryzyka zawodowego Wszystko o instrukcjach BHP Webinar „Instrukcje i procedury w zakładzie” Apteczki pierwszej pomocy w zakładzie pracy Praca w pojedynkę i obowiązek meldowania się Hałas w środowisku pracy „Przewodnik po szkoleniach BHP” Szkolenie wstępne w dziedzinie BHP: instruktaż ogólny Od kiedy można szkolić z BHP? Przeczytaj również: Czy pracownik służby BHP musi znać angielski Plusy i minusy pracy w służbie BHP Jak zaplanować rok pracy w służbie BHP Nazwy stanowisk a staż pracy w służbie BHP Jak napisać analizę stanu BHP 7 najczęściej popełnianych błędów w postępowaniach powypadkowych Kto ponosi odpowiedzialność za stan BHP w zakładzie?

kodeks pracy art 169